Wszystkich Parafian, którzy są w posiadaniu zdjęć związanych z historią Naszej parafii, prosimy o przesłanie ich na adres e-mail strony parafialnej:
strona.parafiakobylnica@gmail.com
HISTORIA PARAFII
15 sierpnia 1975 roku, przy kaplicy w Kobylnicy, ustanowiono Ośrodek Duszpasterski – nową jednostkę administracyjną Archidiecezji Poznańskiej, który był początkiem naszej parafii i jej historii.
Wcześniej, przez wiele wieków, Kobylnica należała do parafii w Wierzenicy dlatego najstarsza historia parafii wierzenickiej jest również historią naszej parafii – w niej tkwią korzenie wiary naszych przodków i korzenie naszej parafii.
KAPLICA W KOBYLNICY
W Kobylnicy, od 1899 r. Towarzystwo Dobroczynne „Stella” organizowało na swoim terenie kolonie wakacyjne dla dzieci z ubogich rodzin Poznania i okolicy. Dwa lata później otworzyło również całoroczną Stację Sanitarną. Dzieci, z kolonii i Stacji Sanitarnej, w niedziele i święta chodziły na Mszę Świętą do oddalonego o kilka kilometrów kościoła parafialnego w Wierzenicy. W trosce o dzieci Zarząd Towarzystwa „Stella” postanowił pobudować na swoim terenie kaplicę. W tym celu wykorzystano duży (o pow. 250 m2) drewniany barak, który był jadalnią. Do niego dobudowano murowaną wysoką na 5 m gotycką kaplicę (o pow. 20 m2) i zakrystię (o pow. 7,5 m2) w ten sposób, by tworzyły one jedną całość. Kaplica, stanowiła prezbiterium, sala jadalna nawę główną, a oddzielały je od siebie drzwi, które otwierano na czas odprawiania Mszy Świętej, nabożeństw oraz modlitwy porannej i wieczornej dzieci.
Kaplicę pobudowano dzięki ofiarności ziemiaństwa, mieszczaństwa, zamożnych mieszańców Poznania i okolicy oraz wielu osób wspierających działalność Towarzystwa „Stella”. Ofiary składali nie tylko pieniężne, ale również w materiałach budowlanych i w wyposażeniu kaplicy.
W niedzielę, 5 lipca 1903 r., kaplicę poświęcił ks. Prałat Antoni Stychel z Poznania. Kaplica podlegała parafii w Wierzenicy, wówczas proboszczowi Kicina.
W 1907 r. ks. Prałat Kazimierz Skirmunt, zamieszkały w Rzymie, ofiarował dla kaplicy w Kobylnicy Relikwie Krzyża Świętego. Relikwie przywiozła z Rzymu księżna Maria ze Skórzewskich Michałowa Ogińska (członek zarządu „Stelli”), ufundowała dla nich relikwiarz i wraz z papieskim błogosławieństwem przekazała kaplicy w Kobylnicy.
Początkowo, Msze Święte, w kaplicy były odprawiane dla dzieci i mieszkańców Kobylnicy tylko w czasie wakacji, gdyż wówczas na koloniach z dziećmi przebywał kapłan. W ciągu roku Msza Święta odprawiana była raz w miesiącu przez kapłana z Kicina.
15 stycznia 1926 r. Władza Duchowna kaplicę znajdującą się w ogrodzie „Stelli” uznała za publiczną i nadała prawa takim kaplicom przysługującym. Wolno, więc było w niej odprawiać Msze Święte we wszystkie dni roku, z wyjątkiem trzech ostatnich dni Wielkiego Tygodnia i Pasterki o północy w dzień Bożego Narodzenia.
1 kwietnia 1935 r., kardynał August Hlond – prymas Polski, zezwolił na założenie w zakładzie Towarzystwa Kolonii Wakacyjnych i Stacji Sanitarnych „Stella” w Kobylnicy domu zakonnego przez Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia Świętego Wincentego a Paulo.
Kapłani: ks. Franciszek Wawrzyniak, ks. Bolesław Bałoniak, ks. Alfons Majcherek, którzy przed wybuchem II wojny światowej byli kapelani w domu zakonnym posługiwali również w kościele parafialnym w Wierzenicy i w kaplicy w Kobylnicy.
Gdy wybuchła wojna siostry zakonne przed opuszczeniem terenu „Stelli”, ołtarze i wyposażenie kaplicy przekazały do kościoła w Uzarzewie.
Kaplicę – barak Niemcy przeznaczyli na magazyn materiałów budowlanych.
Po wojnie, zniszczoną kaplicę uporządkowano i z kościoła w Uzarzewie przewieziono ołtarze i to, co ocalało z wyposażenia.
W grudniu 1946 r., siostry zakonne ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Marii w Poznaniu otrzymały pozwolenie na osiedlenie się w „Stelli”. Wzorem przedwojennym kapelani domu zakonnego: ks. Czesław Olejniczak, ks. Józef Pietras i ks. Stanisław Dziurkiewicz, byli jednocześnie wikariuszami parafii wierzenickiej.
W 1950 r. państwo przejęło posiadłość „Stelli” i utworzyło na jej terenie Państwowy Dom Dziecka. Z ogrodu, od strony torów kolejowych, oddzielono część na którym była kaplica i przekazano parafii w Wierzenicy.
Drewniana część kaplicy, która pierwotnie służyła jako jadalnia, nie nadawała się do całorocznego użytkowania, nie posiadała także zaplecza socjalnego.
Ks. Henryk Kujawa – wikariusz parafii wierzenickiej (1954 r. – 1958 r.) i następujący po nim proboszczowie starali się w miarę możliwości, stworzyć w niej warunki do godnego sprawowania kultu. Kaplicę ocieplono, oddzielono część na salkę katechetyczną i zaplecze socjalne. Kilkakrotnie remontowano ją, zmieniano wystrój wewnętrzny, starano się zachować w dobrym stanie, tak by służyła wiernym do czasu wybudowania kościoła parafialnego.
W 1975 r. przy kaplicy w Kobylnicy ustanowiono Ośrodek Duszpasterski i wyłączono ją z parafii wierzenickiej.
W 1981 r., po erygowaniu parafii w Kobylnicy, kaplica otrzymała prawa i przywileje przynależne kościołom parafialnym.
Po wybudowaniu kościoła parafialnego kaplica, która przez 43 lata służyła dzieciom przebywającym w „Stelli” i ponad 90 lat mieszkańcom Kobylnicy stała bezużyteczna. Kilkakrotnie była podpalana, co doprowadziło do zniszczenia drewnianej części, którą rozebrano w styczniu 2001 r.
Na obecnie, prywatnym terenie, nadal stoją mury pierwotnej kaplicy – prezbiterium i zakrystii.
OŚRODEK DUSZPASTERSKI I PARAFIA W KOBYLNICY
Arcybiskup Metropolita Poznański ks. Antoni Baraniak z dniem 15 sierpnia 1975 r. przy kaplicy w Kobylnicy ustanowił Ośrodek Duszpasterski z docelowym utworzeniem nowej parafii. Na podstawie tej decyzji, z parafii w Wierzenicy odpisano i przekazano na własność parafii w Kobylnicy nieruchomość położoną w Gruszczynie przy ulicy Polnej z wybudowaną na niej plebanią i terenem pod budowę kościoła.
1 marca 1981 r., Arcybiskup Metropolita Poznański Jerzy Stroba, erygował parafię pod wezwaniem Krzyża Świętego w Kobylnicy.
Do parafii włączono miejscowości: Kobylnicę z parafii Wierzenica, Gruszczyn z parafii św. Marcina w Swarzędzu, Ligowiec, Mechowo, Nowy Dwór i Janikowo Górne z parafii Kicin.
Parafia początkowo należała do poznańskiego dekanatu pod wezwaniem Świętego Ducha. 1 stycznia 1994 roku włączono parafię w Kobylnicy do nowo utworzonego Dekanatu Swarzędzkiego.
Parafia posiada relikwie Krzyża Świętego, które w 1907 r. zostały ofiarowane kaplicy w Kobylnicy oraz figurę Maryi Róży Duchownej, Matki Kościoła. Figura ta, przed przekazaniem jej naszej parafii, 4 stycznia 1992 r. została pobłogosławiona w miejscu objawień Matki Bożej u stóp cudownego źródła w Fontanelle (Włochy).
Kapłani powołani do pracy duszpasterskiej w Ośrodku Duszpasterskim i parafii w Kobylnicy.
Po utworzeniu Ośrodka Duszpasterskiego na rektora powołano ks. Zygmunta Skrzypskiego, który pełnił tę funkcję do marca 1977 r.
Następnym rektorem mianowano ks. Wojciecha Pawelczaka, który po erygowaniu parafii został proboszczem i był nim do 24 września 1996 r.
W latach 1982 – 1990, w pracy duszpasterskiej pomagał emerytowany kapłan – ks. Marian Korcz, który mieszkał u swej rodziny w Gruszczynie.
We wrześniu 1996 roku nastąpiła zmiana na stanowisku proboszcza – odszedł ks. Kanonik Wojciech Pawelczak, a na jego miejsce powołano ks. Tadeusza Pelińskiego.
W marcu 2013 roku nagła choroba ks. Kanonika Tadeusza Pelińskiego uniemożliwiła pełnienie dalszej całkowitej posługi w parafii. Do pomocy w pełnieniu obowiązków proboszcza został powołany ks. Paweł Smuszkiewicz, który posługiwał w parafii od kwietnia 2013 r. do września 2016 r.
Z dniem 1 lipca 2017 roku proboszczem parafii został mianowany ks. Przemysław Kujawa.
Od dnia 1 lipca 2019 roku funkcję proboszcza objął ks. Wojciech Mueller.
Kościół parafialny.
Po II wojnie światowej, gdy parafią wierzenicką administrował ksiądz prałat Stefan Beisert (proboszcz Uzarzewa) stwierdzono, że ze względu na położenie Kobylnicy i rozwój wsi należałoby pomyśleć o budowie kościoła i plebani w tej miejscowości.
W 1958 r. proboszczem parafii w Wierzenicy został ks. Walenty Szymański, który rozpoczął intensywne starania znalezienia odpowiedniego gruntu pod budowę kościoła i plebani dla parafii w Kobylnicy. Odpowiednią powierzchnię gruntu postanowiła odpisać ze swego gospodarstwa pani Teofila Żerko z Gruszczyna. Wydzieliła 1,6 ha gruntu przylegającego do granicy z Kobylnicą.
Po załatwieniu wszystkich formalności, ks. Proboszcz, wystąpił do władz świeckich z prośbą o pozwolenie na budowę kościoła i plebani. Ustrój obowiązujący wówczas w naszym kraju był nieprzychylny kościołowi dlatego pozwolenia na budowę obiektów sakralnych były wydawane sporadyczne. Decyzja była odmowna.
Prośby o pozwolenie na budowę kościoła były wielokrotnie ponawiane przez następnych proboszczów Wierzenicy, a później przez rektora Ośrodka Duszpasterskiego w Kobylnicy.
W grudniu 1976 roku, ks. Zygmunt Skrzypski, otrzymał z Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu decyzję pozwalającą na budowę kościoła w Kobylnicy. Nie podjął się jednak trudu budowy kościoła dlatego też w marcu 1977 roku nastąpiła zmiana rektora. Powołany ks. Wojciech Pawelczak przyjął obowiązek budowy kościoła.
Życzeniem Władzy Duchownej było, by w projekcie kościoła uwzględnić również przewidywaną wielkość parafii według planów zagospodarowania przestrzennego tego terenu. W związku z tym ks. Wojciech Pawelczak i parafianie Ośrodka Duszpasterskiego, gdy przystąpili do budowy kościoła, budowali go dla przewidywanej niemal dziesięciokrotnie większej liczby mieszkańców parafii.
Zatwierdzony został projekt kościoła opracowany przez architekta Aleksandra Holasa. Kościół jest jednonawowy z bocznymi przybudówkami z czego jedna z nich, przylegająca do ołtarza głównego, pełni rolę kaplicy, a pozostałe to pomieszczenia pomocnicze i techniczne. Powierzchnia zabudowy kościoła obejmuje 789 m2. Nawa główna, w centralnej części zwieńczona jest wieżą ze świetlikiem zakończonym na zewnątrz kilkumetrowym krzyżem. Wysokość nawy głównej do wierzchołka krzyża wynosi 22 m.
Budowę kościoła rozpoczęto w 1981 roku.
Budowa dla księdza Proboszcza i parafian była wielkim wyzwaniem do pokonywania trudności związanych z pozyskiwaniem funduszy, gromadzeniem materiałów budowlanych, zatrudnianiem odpowiednich fachowców.
Największym problemem było gromadzenie funduszy na budowę świątyni.
Budowa kościoła została sfinansowana z 3 głównych źródeł: z pieniędzy przekazanych przez Władzę Duchowną, z ofiar złożonych przez parafian i z ofiar złożonych w parafiach, gdzie ks. Proboszcz głosił Słowo Boże. Można określić w przybliżeniu, że udział wymienionych ofiarodawców dla każdego z nich wyniósł około ⅓ całkowitych kosztów budowy.
Do konsekracji została wykończona nawa główna kościoła oraz niezbędna część socjalna w takim stopniu by służyła parafii.
W nawie głównej kościoła – w prezbiterium, umieszczono: ołtarz, czterometrowy krzyż z rzeźbą Chrystusa i ścianę pod tabernakulum w kształcie otwartej księgi Pisma Świętego, w centrum której umieszczone jest tabernakulum, a obok niego napis: TU JESTEM ŻYWY.
Kościół konsekrował Arcybiskup Jerzy Stroba w dniu 28 października 1994 roku.
Na początku uroczystości, przy wejściu do kościoła wmurowano kamień węgielny. Kamień węgielny, wydobyty z fundamentów Bazyliki Archikatedralnej, został poświęcony przez Ojca św. Jana Pawła II podczas Mszy Świętej, którą Papież odprawił w Poznaniu w 1983 roku.
Konsekracja kościoła nie łączyła się z zakończeniem jego budowy. Dalsze prace przy budowie i zagospodarowywaniu terenu w otoczeniu kościoła były kontynuowane w miarę możliwości finansowych.
Budowa kościoła przypadła w czasie kiedy na rynku krajowym odczuwało się brak dostatecznej ilości i odpowiedniej jakości materiałów budowlanych. Od początku, aż do zakończenia budowy na każdym etapie i w każdej branży przyszło zmagać się także z ludzką niesolidnością. Wykonawcy, którzy podejmowali się prac budowlanych, mimo posiadanych kwalifikacji na tego typu budowle, nie wszyscy wykonywali swe prace fachowo i rzetelnie. Czynniki te wpłynęły na to, że mimo nie ukończonej budowy należało przystąpić do przeprowadzenia prac remontowych budynku kościoła.
Do tego etapu prac przystąpił proboszcz ks. Tadeusz Peliński, który rozpoczął posługę w naszej parafii we wrześniu 1996 roku.
Obecnie, po 25 latach, konieczne jest wykonanie skomplikowanych i kosztownych prac na dachu kościoła, a wewnątrz malowanie nawy głównej. Przeprowadzenia takich samych prac wymaga także część socjalna.
Plebania
Ks. Walenty Szymański – Proboszcz Wierzenicy, na gruncie od pani Żerko, rozpoczął budowę budynku mieszkalnego – plebanii.
Budowę kontynuował ks. Proboszcz Antoni Śpikowski, który skupił się na wykończeniu części budynku w takim stopniu, by zabezpieczała podstawowe warunki mieszkaniowe.
W tej części, w 1968 roku zamieszkał proboszcz i pomagający mu w pracy duszpasterskiej wikariusz. Niewykończona część budynku pozostała w stanie surowym.
Dalsze prace budowlane na plebanii były prowadzone przez ks. Zygmunta Skrzypskiego – rektora Ośrodka Duszpasterskiego.
Na parterze plebani pokój, który posiadał oddzielne wejście od stro ny ogrodu, został przeznaczony na salkę katechetyczną. Ks. Wojciech Pawelczak przystosował ją do sprawowania liturgii i pełniła ona także rolę kaplicy.
Ostatecznie plebania została wykończona przez Proboszcza Kobylnicy ks. Wojciecha Pawelczaka.
Proboszcz, ks. Tadeusz Peliński, po rozpoczęciu pracy duszpasterskiej w parafii przystąpił do remontu trzydziestoletniego budynku plebanii.
Opracowała
Ewa Tomaszewska